Jezus.pl

Po drugie powinniśmy uznawać
OKREŚLONĄ ODPOWIEDZIALNOŚĆ

Bóg jest suwerenny we wszystkim – lecz my jako istoty ludzkie jesteśmy odpowiedzialni za nasze działania. Wielu ludzi stykających się z cierpieniem wybiera przewidywalną opcję – obwiniają Boga i uchylają się od jakiejkolwiek osobistej odpowiedzialności za zepsuty świat, w którym wszyscy żyjemy.

Czy mamy wątpić w Boga, gdy ludzie podkładają bomby po to, by zabić lub zranić jak najwięcej bliźnich? Czy mamy wątpić w Boga, kiedy rozpada się rodzina, co nieuchronnie powoduje wszelkiego rodzaju problemy? Czy mamy wątpić w Boga, kiedy w imię religii niewinni ludzie są zabijani i ranieni? Można podać wiele innych przykładów.

Dlaczego powinniśmy starannie unikać obwiniania Boga? Ponieważ Biblia wyraźnie naucza, że ty i ja jesteśmy odpowiedzialnymi istotami. Dysponujemy pewną miarą wolności, by podejmować własne decyzje.

Często mówimy naszym dzieciom, że muszą wziąć na siebie pewną odpowiedzialność za swoje czyny, lecz niechętnie godzimy się z faktem, że stan dzisiejszego świata bardzo wiąże się z naturą człowieka. Za sytuację, w której się znajdujemy, nie możemy obwiniać nikogo, prócz samych siebie.

Biblia wyjaśnia, jak to się stało. W 3 rozdziale Księgi Rodzaju (1 Mojżeszowej), w opisie nieposłuszeństwa człowieka, znajdujemy przyczynę, naturę i konsekwencje grzechu.·Jeśli nie znamy tych wersetów lub nie uznajemy tego, co one nam mówią, to trudno będzie nam zdiagnozować stan dzisiejszego świata.

Bóg stworzył Adama jako pierwszego człowieka i przedstawiciela ludzkości – i dał mu swobodę wyboru. Kluczowy wybór dotyczył tego, czy będą posłuszni Bogu, czy nie. Nie mając takiego wyboru Adam nie byłby istotą ludzką. Wybór (to znaczy możliwość podejmowania decyzji) czynił go ludzką istotą – i jednocześnie tworzył możliwość nieposłuszeństwa, czyli grzechu, oraz cierpienia jako rezultatu tegoż nieposłuszeństwa.

Adam zawiódł w tej próbie – a nawet usiłował zrzucić winę na Boga. „Kobieta, którą mi dałeś, aby była ze mną, dała mi z tego drzewa..." (1 Mojżeszowa 3,12).

Adam zgrzeszył, ja grzeszę i ty grzeszysz nie dlatego, że jesteśmy do tego zmuszani, ale dlatego, że chcemy to robić. Istoty ludzkie podejmują świadome decyzje, by żyć nieposłusznym życiem – grzech nie zaskakuje nas, jak byśmy byli nieświadomi. Ludzie planują grzech, a potem go czynią. Adam w swej wolności dokonał wyboru, który miał wpłynąć na cały rodzaj ludzki. „Przeto jak przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech śmierć, tak i na wszystkich ludzi śmierć przyszła, bo wszyscy zgrzeszyli" (Rzymian 5,12).

Od tego dnia zachowanie ludzkiego gatunku stało się przewidywalne. Odtąd człowiek nie tylko jest zdolny do czynienia zła – on również ma do tego skłonności. Z ludzkiej natury wypływa ogromna ilość cierpienia i bólu, za które nie może być odpowiedzialny Bóg.

Wybory człowieka, które podpowiada mu zepsuta natura wpłynęły nie tylko na niego, lecz na każdą cząstkę stworzenia – w ten sposób z powodu grzechu uległ zepsuciu cały wszechświat. Być może ten fakt pozwala w jakiś sposób wyjaśnić przyczynę najtrudniejszej sfery cierpienia – tak zwanych „klęsk żywiołowych". Czy istnieje możliwość, że za ich pośrednictwem Bóg przemawia do narodów?

Zatem Biblia pokazuje nam, że cierpienia są nieodłącznie powiązane z grzechem – grzechem człowieka. Należy podkreślić, że cierpienia danej osoby nie zawsze są proporcjonalne, tj. cierpiąca jednostka niekoniecznie cierpi odpowiednio do swego osobistego grzechu.

Są jeszcze inne powody, dla których jednostka cierpi. Czasami są takie lekcje w życiu, których można się nauczyć jedynie na takiej bolesnej ścieżce.

Musimy sobie również uświadomić, że oprócz czynnika osobistego grzechu istniej także inny istotny czynnik, mianowicie szatan. W 3 rozdziale Księgi Rodzaju odpowiedzialność ponosi Adam wraz z szatanem. Szatan jest rzeczywistością. Diabeł jest tak złą istotą, jak Bóg jest dobrą, i jest on zainteresowany tym, by Boży świat doznawał cierpienia. Jego celem jest zepsucie wszystkiego, co należy do Boga, i uczynienie wszystkiego, co tylko możliwe, by zszargać reputację Boga.

Żyjemy w zepsutym świecie i między tym, co nazywamy Upadkiem człowieka, a jego końcową odnową ma miejsce wiele cierpień, które można wytłumaczyć faktem naszej grzesznej natury i złymi zamiarami szatana.

Zanim pójdziemy dalej w naszych rozważaniach, zadam ci jedno pytanie. Dlaczego Bóg jest dla ciebie tak dobry? Z natury ty i ja jesteśmy grzesznikami, żyjącymi w świecie, który należy do świętego Boga. To oznacza, że każda łaska, którą otrzymujemy od Boga, jest niezasłużoną łaską. Tak więc, jeśli uważamy, że Bóg jest nie w porządku, to na pewno to odczucie nie bierze się stąd, że otrzymaliśmy zbyt wiele karania, lecz zbyt mało! Nikt z nas nigdy nie zostanie osądzony surowiej niż na to zasługujemy. Cud nie polega na tym, że umieramy za nasze grzechy – lecz, że pomimo nich pozostajemy przy życiu!

Paweł podkreśla, że „Nie ma sprawiedliwego, nawet ani jednego, nie ma rozumnego, nie ma, kto by szukał Boga. Wszyscy zboczyli z drogi, zarazem się zepsuli, nie ma takiego, co dobrze czyni, zgoła ani jednego" (Rzymian 3,9-12 BT).

Wobec tego, skoro nie jesteśmy dobrzy, to dlaczego Bóg jest dla nas tak dobry? To pytanie powinno przypomnieć nam o tym, że czasami cierpimy dlatego, że na to zasługujemy.