Jezus.pl

Następnie zwróćmy uwagę na:
INNĄ PERSPEKTYWĘ

Perspektywa pozwala na alternatywny punkt widzenia. Czy kiedykolwiek patrzyłeś na cierpienie z punktu widzenia uznającego je za dar? Nie każdy ból jest zły. Fizyczny ból może być przyjacielem, gdy ostrzega nas przed zagrożeniem – pokazując, że trzeba naprawić coś w naszym ciele. Gdybyśmy w takich sferach byli pozbawieni bólu, byłaby to wielka strata. Taki ból musi być dobry!

Nawet psychologiczny czy emocjonalny ból może być ostrzeżeniem. Podobnie, jak położenie naszej dłoni na gorącej powierzchni jest fizyczną przestrogą, byśmy natychmiast ją cofnęli, tak samo ból emocjonalny ostrzega nas, że istnieją granice tego, co potrafimy znieść – być może jest to ostrzeżenie, byśmy trochę odpoczęli. Czasami depresja jest oznaką tego, że w naszym życiu doświadczamy zbyt wielkiej presji.

Co zatem powiedzieć o sympatii i współczuciu wywołanym czyimś bólem? Cóż za nadzwyczajna fala pomocy jest następstwem klęsk żywiołowych, gdy jednostki i narody łączą się razem w pragnieniu pomagania. Świat, w którym nieobecne byłyby takie cechy, jak sympatia i współczucie, byłby bardzo nierealny.

Perspektywa może pokazać nam, że ból jest wielkim nauczycielem. Mówienie komuś cierpiącemu, że twoim zdaniem Bóg uczy go jakiejś lekcji, byłoby zupełnie nie na miejscu. Chociaż nie jest to sposób, by pocieszyć kogoś cierpiącego, to takie odczucia mogą być właściwe w innym czasie, być może przed cierpieniem albo po nim.

Wielu ludzi doświadczyło tego, że jedynie na ścieżce cierpienia nauczyli się lekcji, z której później odnieśli pożytek, a następnie za ich pośrednictwem skorzystali z tego inni.

Dla chrześcijan próba tego lub innego rodzaju zawsze jest dla naszego ostatecznego dobra. Powiedziano, że „to właśnie nacinanie diamentu sprawia, że się iskrzy" i Bóg w tym celu działa w życiu wierzących. Job powiedział: „Zna bowiem drogę, którą postępuję; gdyby mnie wypróbował, wyszedłbym czysty jak złoto" (23:10).

Biblia wyjaśnia, że Bóg karci tych, których kocha, ponieważ jesteśmy Jego dziećmi. Karcimy nasze dzieci, ponieważ je kochamy. Bóg karci nas z powodu swej miłości do nas i z racji swych pragnień, jakie względem nas żywi.

Wobec tego ważna jest perspektywa. Obserwujcie, jak ktoś ogląda dzieło sztuki. Patrzy z pewnej odległości. Oglądanie obrazu z nosem utkwionym w płótnie to najgorszy sposób patrzenia na niego. A my jesteśmy ciągle zbyt blisko cierpienia, by osądzić jego prawdziwą wartość, by jakoś zrozumieć, co Bóg czyni. Lecz pewnego dnia spojrzymy na to z innej perspektywy i powiemy: „Teraz rozumiem, co czyniłeś. To, co wydawało mi się okropne, było w rzeczywistości elementem doskonałego planu".