Jezus.pl

3. Chrześcijanin to człowiek, który pokutował i uwierzył Bogu

Jak możemy osiągnąć Boże przebaczenie grzechów? Musimy pokutować i uwierzyć. Chociaż konieczne jest odrębne rozważenie obu pojęć, nie powinniśmy myśleć, że pokutę można kiedykolwiek oddzielić od wiary, albo że wiarę można oddzielić od pokuty. Pokuta przenika prawdziwą wiarę, a wiara przenika prawdziwą pokutę. Przenikają się wzajemnie w taki sposób, że gdy Boży dar zostaje właściwie przyjęty przez człowieka, staje się on wierzącym pokutnikiem i pokutującym wierzącym.

Czym jest pokuta? Oto jedna z definicji: „Pokuta prowadząca do życia jest doświadczeniem zbawiającej łaski, dzięki której grzesznik uświadamia sobie swoją winę, chwyta się Bożego miłosierdzia w Chrystusie i w smutku oraz nienawiści do swego grzechu odwraca się od niego, zwracając się do Boga i pragnąc okazywać Mu posłuszeństwo”.

Przykład pokuty znajdujemy w historii o synu marnotrawnym, który – będąc w dalekim kraju – nawraca się. Wcześniej, zamiast pozostać w domu pod ojcowską władzą, prosi o wcześniejsze wydzielenie jego dziedzictwa, wyjeżdża z domu do dalekiego kraju i trwoni pieniądze. Doprowadzony przez swoje grzechy do rozpaczy, myśli: Iluż to najemników mojego ojca ma pod dostatkiem chleba, a ja tu przymieram głodem. Zabiorę się i pójdę do mego ojca, i powiem mu: Ojcze, zgrzeszyłem przeciwko Niebu i względem ciebie; już nie jestem godzien nazywać się twoim synem: uczyń mnie choćby jednym z najemników[33].

Gdy syn marnotrawny uświadamia sobie swój grzech, wyrusza w powrotną drogę do ojca. Pismo Święte mówi: Zabrał się więc i poszedł do swojego ojca[34]. Opuszcza towarzyszy, z którymi wcześniej grzeszył. Odczuwa wstręt do wszystkiego, co należało do jego wcześniejszego stylu życia i zawraca z tej drogi. Co takiego ciągnęło go do domu? Ufność, że jest tam łaskawy ojciec z miłosiernym sercem i sprawiedliwymi rządami, kierujący szczęśliwym, pełnym miłości domem. Nie pisał: „Tatusiu, życie staje się tu nie do zniesienia, sumienie nie daje mi spać po nocach. Może byś mi pomógł podźwignąć się, przesyłając trochę pieniędzy, albo przyjedź i odwiedź mnie, a poczuję się lepiej”. Nic z tych rzeczy! On nie chciał po prostu poczuć się lepiej, on chciał stać się lepszym. Dlatego opuścił daleki kraj.

W przypowieści Jezusa jest poruszający moment: A gdy był jeszcze daleko, ujrzał go jego ojciec i wzruszył się głęboko; wybiegł naprzeciw niego, rzucił mu się na szyję i ucałował go[35]. Syn marnotrawny nie wrócił do ojca dumny, ale w pokorze.

Dzisiaj wiele osób myśli, że wystarczy wyjść do przodu na spotkaniu ewangelizacyjnym i krótko pomodlić się, by swoją decyzją przysłużyć się Bogu. Zachowanie to wcale nie musi jednak być prawdziwym nawróceniem. Autentyczna pokuta to świadomość tego, że zgrzeszyłem przeciwko Bogu, który jest wielki i łaskawy, święty i miłujący, i że nie jestem godzien nazywać się Jego dzieckiem. Jednak, gdy jestem gotów porzucić grzech, odwrócić się od niego i z pokorą wrócić do Ojca, zastanawiając się, czy rzeczywiście znajdę miłosierdzie, wówczas zdarza się cud: Ojciec wychodzi mi naprzeciw i z miłością obejmuje mnie swoimi ramionami. Nie jest to sentymentalna opowieść, ale prawda, mówiąca o tym, że Bóg obdarza pokutujących grzeszników przebaczającą i odkupieńczą miłością.

Pamiętajmy jednak, że ojciec nie rzucił się synowi na szyję, gdy ten był jeszcze w chlewie i w ramionach nierządnic. Czy twoje serce jest przywiązane do świata i kochasz jego przyjemności? Być może twoje życie, twoje relacje z rodzicami lub twój lekkomyślny stosunek do własnego ciała pokazuje, kim naprawdę jesteś.

Może cudzołożysz lub oglądasz w telewizji i kinie śmieci zaspokajające pożądanie, a jednak chcesz nazywać się uczniem Chrystusa. Jeśli tak jest, to „żyjesz w chlewie”, a w niedzielę chodzisz do domu Bożego. Wstydź się! Porzuć „chlew” i twoje ulubione miejsca grzechu. Porzuć schematy i praktyki prowadzące do zmysłowego zaspokojenia. Pokuta sprawia, że żałujesz wystarczająco mocno, aby porzucić grzech. Będąc przywiązanym do grzechów, nigdy nie poznasz przebaczającej miłości Boga.

Pokuta polega na odłączeniu duszy od grzechu, a połączeniu jej z wiarą. Czym jest wiara? Wiara jest zwróceniem się do Chrystusa przedstawionego w Ewangelii. Wszystkim tym, którzy w Niego wierzą i przyjmują Go, daje moc, aby się stali dziećmi Bożymi[36]. Wiara jest przyrównana do picia ze źródła Chrystusowego. Jest przyrównana do spoglądania na Chrystusa, naśladowania Go i chronienia się w Nim. Biblia używa wielu analogii, które można podsumować następująco: dostrzegam swoje potrzeby i zwracam się do Zbawiciela, ufając, że będzie dla mnie wszystkim tym, czym obiecał być dla potrzebujących grzeszników.

Czego mogę doświadczyć w Chrystusie? Pełnego przebaczenia wszystkich moich grzechów! Na mój rachunek zaliczone zostaje Jego doskonałe posłuszeństwo. Jego śmierć jest policzona jako moja. Przez Niego mogę otrzymać dar Ducha. W Nim jest usynowienie, uświęcenie i ostateczne uwielbienie; przyjmując Chrystusa wiarą, otrzymuję w Nim to wszystko: Przez Niego bowiem jesteście w Chrystusie Jezusie, który stał się dla nas mądrością od Boga i sprawiedliwością, i uświęceniem, i odkupieniem[37].

Kto jest chrześcijaninem? Chrześcijanin to człowiek, który z całego serca okazał pokutę i uwierzył Bogu. Lubię myśleć o pokucie i wierze, jako o zawiasach, na których obracają się drzwi zbawienia. Zawias ma dwie płytki, jedna jest połączona z drzwiami,  druga – z futryną. Dzięki zawiasowi drzwi się obracają. Drzwiami jest Chrystus, ale nie przechodzi przez nie nikt, kto nie pokutuje i nie wierzy.

Zawias uczyniony tylko z pokuty nie jest prawdziwym zawiasem. Pokuta nie połączona z wiarą jest pokutą legalistyczną. Kończy się na tobie i twoim grzechu. Podobnie, zawias uczyniony tylko z wiary nie jest prawdziwym zawiasem. Wiara wyznawana, ale nie połączona z pokutą, jest wiarą fałszywą, ponieważ prawdziwa wiara w Chrystusa zbawia mnie nie w moim grzechu, ale od mojego grzechu. Pokuty i wiary nie można rozdzielić i jeśli się nie nawrócicie, wszyscy podobnie zginiecie[38]. Niewierzący są wymienieni wśród tych, którzy mają udział w jeziorze gorejącym ogniem i siarką[39].