Jezus.pl

3. Co otrzymają ludzie Chrystusa

Słowo Boże mówi, że Chrystus „zbierze pszenicę swoją do spichlerza". Pokażę ci, co się stanie z Jego ludźmi, gdy powróci Pan. Zgromadzi swój lud w bezpiecznym miejscu. Nie zabraknie tam ani jednego grzesznika, który ku zbawieniu uwierzył w Chrystusa. Znajdzie się tam każde ziarenko pszenicy. Nie doceniamy Bożej troski o Jego lud...

Panu podobają się wierzący ludzie. Ich słabości i błędy nie łamią jedności pomiędzy Nim a nimi. Znał wszystkie ich słabości, gdy ich wybierał. Nigdy nie złamie swojego przymierza i nie odrzuci ich. Gdy upadają, On ich podnosi. Gdy się zagubią, On ich przyprowadzi. Ich modlitwy są dla Niego miłe, tak jak nieudane wysiłki dziecka podobają się ojcu. Miłe są dla Niego także ich wysiłki, by Mu służyć.

Pan dba o ludzi wierzących gdy żyją. Wszystkie okoliczności ich życia są pod Jego kontrolą. Aniołowie im służą, Ojciec, Syn i Duch Święty są wśród nich obecni, nic nie może ich dotknąć bez Bożego pozwolenia, a wszystko współdziała z nimi ku dobremu. Pan dotyka ich dla ich dobra, przycina i oczyszcza, by wydawali więcej owocu.

Pan dba o ludzi wierzących, gdy umierają. Czas, który mają, tkwi w Jego rękach. Są na świecie aż dojrzeją do chwały, nie dłużej. Żadna choroba nie może ich zabrać, aż Pan da swoje słowo, a gdy to słowo zostaje dane, żaden lekarz nie może utrzymać ich przy życiu. Gdy umierają, są w ramionach Wiecznego, a gdy odchodzą – idą do Chrystusa. Co za przeciwieństwo do człowieka niewierzącego! Niewierzącemu śmierć zamyka drzwi do ostatniej szansy i na zawsze odcina go od nadziei. Lecz dla wierzącego śmierć to otwarcie drzwi nieba.

Pan zatroszczy się o wierzących w strasznym dniu Jego przyjścia. Głos archanioła i trąby Bożej nie przestraszy ich. Ogień ich nie dotknie: „Będą porwani w obłokach w powietrze" (1 Ts. 4:17). To błogosławieństwo, być pszenicą Chrystusa!

Jestem zdumiony, gdy myślę o trosce Chrystusa o Jego lud, bo nikt nie może zaprzeczyć, że Chrystus zachowuje każdego ze swoich ludzi w bezpieczeństwie, do końca. Jak mógłby umiłować ich tak, by za nich umrzeć, a mimo to pozwolić im nie dotrwać? Przypuśćmy, że byłeś świadkiem katastrofy morskiej. Dostrzegłeś dziecko, które niemalże utonęło. Poświęciłeś życie skacząc do wody i wyciągnąłeś je na brzeg. Czy zostawiłbyś je po prostu na brzegu – zimne i nieprzytomne, nie robiąc dla niego nic więcej? Nie! Zaniósłbyś je na rękach do najbliższego domu. Zrobiłbyś wszystko, aby przywrócić je do zdrowia. Nie pozostawiłbyś go, aż by wyzdrowiało. Jak możesz myśleć, że Pan Jezus jest mniej współczujący? To niemożliwe! Tych, których miłuje, miłuje do końca. Nie zostawia ich, ani nie porzuca. Kończy pracę, którą zaczął.

Człowiek, który naprawdę doświadczył Bożej łaski, nie może od niej odpaść. Gdy popełnia grzech, pokutuje, jak Piotr. Jeśli zejdzie ze ścieżki sprawiedliwości, zostanie przyprowadzony z powrotem, jak Dawid. To nie jego własna siła go podtrzymuje. Został wybrany przez Boga Ojca. Chrystus wstawia się za nim. Miłość Ducha Świętego podtrzymuje Go. Trzy osoby Trójcy Świętej mają na uwadze jego zbawienie.

Jeśli nie jesteś uczniem Chrystusa, zwróć uwagę, jakich przywilejów nie dostępujesz – pokoju z Bogiem teraz, a chwały w przyszłości! Czyż nie byłoby mądre, by zacząć Go szukać?

Jeśli czujesz, że jesteś słabym uczniem, nie sądź, że twoja słabość odetnie cię od któregoś z tych wielkich przywilejów. Ważne, żeby twoja wiara była prawdziwa, nawet jeśli jest słaba. Nie bój się. Nie daj się zniechęcić. Niemowlęta są w rodzinie kochane tak samo, jak starsi bracia i siostry. Podobnie jest z rodziną Chrystusa. Wszystkich się kocha i o wszystkich się dba. W końcu też wszyscy znajdą się w bezpiecznym domu.