Jezus.pl

Natura nowego narodzenia

Przedstawiwszy na podstawie Biblii konieczność narodzenia się na nowo chciałbym teraz skupić się na tym, co właściwie oznacza to dziwne wyrażenie – narodzić się na nowo.

Jest to przemiana, która pozwala nam odzyskać coś z Bożej natury, kiedy jesteśmy odnowieni na Jego obraz. Jest to całkowita przemiana naszego wnętrza. Pełnia i waga tej przemiany jest ukazana poprzez sposób, w jaki Jezus ją określa. Nazywa ją NARODZENIEM SIĘ NA NOWO. Wszyscy narodziliśmy się raz, jako mężczyźni i kobiety, ale musimy poszukiwać tego, aby narodzić się na nowo jako prawdziwi chrześcijanie. Narodziliśmy się jako potomstwo Adama, ale biada nam jeśli nie narodzimy się na nowo jako dzieci Boże! Narodziliśmy się z ciała, ale musimy również narodzić się z Ducha. Narodziliśmy się w wymiarze ziemskim, ale musimy również narodzić się w niebiańskim. Narodziliśmy się z grzeszną naturą, więc musimy narodzić się do świętości. Nasze naturalne narodziny są niezbędne do życia naszego ciała. Nasze duchowe narodziny są niezbędne do życia naszej duszy.

Narodzić się na nowo znaczy przyjąć nową formę istnienia. Oznacza to nowy umysł, nowe serce, nowe poglądy, nowe zasady, nowe gusta, nowe pragnienia, nowe preferencje, nowe obawy, nowe radości, nowe smutki, nową miłość do tego, czego niegdyś nie lubiliśmy i nową nienawiść do tego, co niegdyś kochaliśmy. Nowe myśli o Bogu, o nas samych, o świecie i o życiu, które nadchodzi, jak również nowe myśli o tym, w jaki sposób to życie staje się naszym udziałem. Ten, kto doświadczył nowego narodzenia, staje się nową osobą, nowym stworzeniem. Stare przeminęło, oto wszystko stało się nowe (por. II Koryntian 5:17). Nie chodzi o to, że nasze naturalne zdolności i umiejętności są nam zabrane i zniszczone – powiedziałbym raczej, że otrzymują całkiem nową podstawę i nowy kierunek. Tak jakby stary kawałek metalu nie został wyrzucony, ale przetopiony i ukształtowany na nowo, zyskując nową pieczęć i stając się w efekcie nową monetą.

Nie jest to zmiana powierzchowna, jak postawa Heroda wobec Jana Chrzciciela (Ew. Marka 6:20), czy ukorzenie się Ahaba (I Królewska 21:27), które były tylko chwilową zmianą zachowania. Nie jest to jedynie przyjęcie nowej nazwy i nowego myślenia, ale głębokie wszczepienie nowych zasad, które z pewnością wydadzą dobry owoc. To jak otwarcie oczu ślepca, czy uszu niesłyszącego, jak rozwiązanie języka niemowy, czy przywrócenie rąk i nóg chromemu, ponieważ ten, kto narodzi się na nowo nie oddaje już swoich członków grzechowi na oręż nieprawości, ale oddaje je Bogu na oręż sprawiedliwości i dopiero wtedy czyni z nich właściwy użytek (por. Rzymian 6:13).

Narodzić się na nowo to stać się przez adopcję członkiem nowej rodziny – rodziny Bożej. Czujemy wtedy, że Bóg jest naprawdę naszym ojcem, a my staliśmy się synami i córkami Najwyższego. Zostaliśmy obywatelami nowego państwa, odrzuciliśmy niewolę Szatana i jako uwolnieni żyjemy w chwalebnej wolności Królestwa Chrystusa, okazując naszemu Królowi ogromną miłość i najwyższą cześć, wierząc, że On zachowa nas od złego.

Narodzić się na nowo to przeżyć duchowe zmartwychwstanie. Jest to tylko cień tego co ma nastąpić, ale w pewien sposób wskazuje na to, co się stanie, gdyż nowe narodzenie jest przejściem z śmierci do żywota (por. Ew. Jana 5:24). Jest to przejście ze stanu, w którym Bóg był nam obojętny, do prawdziwego poznania Go. Od strachu, jaki przed panem odczuwają niewolnicy, do miłości jaką dzieci darzą ojca; od ospałego wykonywania obowiązków, do gorącego pragnienia służenia Mu; od leniwej obojętności względem zbawienia, do palącej żarliwości. Jest to przejście od obcości względem Boga, do głębokiego zaufania, od wrogości, do pokoju, od życia światowego, do życia świętego, od ziemskiego, zmysłowego, szukającego poklasku u ludzi sposobu myślenia, do całkowitego poddania umysłu Chrystusowi. To właśnie oznacza narodzić się z Ducha.